 |
 |
 |

Ontwapen! Campagne tegen kindsoldaten
Sluit je aan bij de estafette tegen het gebruik van kindsoldaten. Bedenk een originele manier om de wereld duidelijk te maken dat oorlog en kinderen niet bij elkaar passen. Schrijf, teken, schilder, boetseer, maak een video, of muziek.
Bedenk jij de meest pakkende Ontwapen boodschap? Dan wordt jouw inzending gedrukt in ons Ontwapen boek en mag je via ons exposeren. Stuur je inzending naar Mind to Change. Heb je een eigen website, een weblog, een Hyves-pagina, of een My Space? Plaats je inzending dan ook daar, en gebruik bovenstaande banner om het estafette stokje door te geven. Ga naar de website van Mind to Change!
Folder Moordjongens | Postkaart Moordjongens
Folder Moordmeiden | Postkaart Moordmeiden
Banner
Patrick Lodiers = Ramptoerist
| Kindsoldaten
|
31 Mei 2009 | 14:19:28
Vanavond is de eerste aflevering van de serie Patrick: Ramptoerist op BNN.
Begin Januari was BNN bij ons (Mind to Change) op bezoek in Sierra Leone, en heeft een mooi item gemaakt over twee van ‘onze’ ex-kindsoldaten. Issa (uit bijvoorbeeld De wil om te Doden) neemt Patrick mee naar zijn dorp, waar hij vertelt hoe hij werd meegenomen door de rebellen. Ibrahim (General Shed Blood in De wil om te Doden en Idrissa inMoordjongens) neemt Patrick mee naar één van de plekken waar hij heeft gevochten en vertelt hij hoe het was om mensenbloed te drinken.
Kijken dus! Zondagavond 21.35 uur op Ned. 3
Geen tijd? Op de website van Patrick: Ramptoerist kan je de uitzending later op je gemak bekijken.
I Love Mama
.gif)
Voor wie een ècht mooi moederdag kado wil geven, heeft Cordaid de actie 'I Love Mama'. Cordaid wil met deze actie meer verloskundigen opleiden in Sierra Leone. Dat is hard nodig, want het sterftecijfers onder moeders en baby's is schrikbarend hoog in Sierra Leone.
PS. Cordaid heeft in Sierra Leone een goede reputatie!
Ontwapen estafette

Ik ben eigenlijk gewoon een hele grote nobody, met het marketing gevoel van een pepernoot. Daarom wil ik bij deze graag uw hulp inroepen. Ik wil namelijk twee dingen bereiken. Ten eerste wil ik bewijzen dat je als nobody zonder dure marketingmachine wel degelijk een heuse rage kunt ontketenen. Ten tweede wil ik graag op een hele originele wijze op een hele andere manier aandacht vragen voor kindsoldaten.
Waarom? Omdat ik dag in, dag uit, werk met ex-kindsoldaten in Sierra Leone, en daarom weet dat kindsoldaten met name heel sterk en veerkrachtig zijn, en met veel hoop en optimisme keihard werken aan een nieuwe toekomst. En dat is een beeld waarvan ik graag wil dat u dat ziet. Het gaat me er dus om een bewustwordingscampagne te voeren, die zich als een olievlek over webloggend Nederland moet verspreiden. Al is het maar om te bewijzen dat dat kan. En dan hoop ik natuurlijk dat dat kan.
Heel naïef geloof ik ook dat er ondanks de financiële crisis nog steeds mensen zijn die bij willen en kunnen dragen aan die betere toekomst voor (ex) kindsoldaten. Dat kan uiteraard via mijn stichting, maar ik ben ook blij (zij het iets minder) als u uw centjes aan een andere stichting geeft. Maar laat het dan in godsnaam aan andere kleine organisaties zijn, die daadwerkelijk dingen doen voor ex-kindsoldaten.
Goed. Wil je meedoen? Wat is de bedoeling? Dat je de banner op je weblog, je website, je space of hyve zet. Kan je daarnaast ook nog schrijven, rijmen, dichten, tekenen, schilderen, of ben je goed in video's maken, cartoons, of muziek? Dan zie ik je verhaal, schilderij, graffiti, video, of nummer (of de link ernaar toe) graag tegemoet in de mailbox van Mind to Change. Als je zelf een weblog/site hebt, is het wel zo leuk als je jouw expressie daar ook plaatst. Je kan ook een actie organiseren, online collecteren, of wat dan ook. Heb je geen artistieke talenten, maar hou je wel van lezen? Bestel dan gewoon één van mijn boeken via Mind to Change. De opbrengst gaat naar reïntegratieprogramma's voor ex-kindsoldaten. Zo doe je dan toch een duit in het zakje.
Ontwapen kindsoldaten voorgoed, door ze een plekje in de maatschappij te geven. Met woorden, beelden, daden, of een donatie. Om het even wat. Je mag ook vrijwilliger worden bij Mind to Change. En dat stel ik in het bijzonder op prijs als je kaas hebt gegeten van marketing en PR.
Verkrachting
Toegegeven, ik kan Google soms hele vreemde vragen stellen. Maar gisteren zocht ik toch echt gewoon naar de combinatie zwangerschap en zware diarree, en werd door Google onverwacht getrakteerd op een ingang naar de zieke krochten van het internet. 'Zwanger van mijn verkrachter', vond ik tussen de zoekresultaten. 'Afschuwelijk!' dacht ik, en drukte met gezond sentiment op de link. Bovenaan de opgevraagde pagina keek ik naar een blonde mevrouw, die zich in het gezicht liet plassen door een vreselijk behaard zaakje. Misschien kwam het van de zwangerschapsmisselijkheid, maar het bracht in ieder geval een golf misselijkheid teweeg, die alleen door het toilet gesust kon worden. Ik had beter moeten weten, en de pagina gewoon moeten dichtklikken, maar nieuwsgierigheid won het van de walging.
Aw di bodi?
Leven in een arm land als Sierra Leone is echt niet makkelijk. Ik worstel regelmatig met gebrek aan voorzieningen zoals water, zodat ik soms een dag of bijna twee dagen niet kan douchen of vervelend ruikende grote boodschappen doortrekken. De constante diarree, stoffigheid, viezigheid, lawaai, uitlaatgassen van allang overleden auto's en dito uitlaten, plastic verbrandingen en ga zo maar door. Maar ook de mentaliteit van de mensen om me heen is soms ontzettend moeilijk te behappen. Liegen, manipuleren, oplichten, het is aan de orde van de dag in mijn omgeving. En dan kan je weleens het gevoel krijgen dat je in een hele vervelende samenleving terecht bent gekomen. De goeie dingen zie je namelijk makkelijk over het hoofd, als de nummer 3 van die dag je geld probeert af te persen, er wéér geen water is, of elektriciteit, en het internetbedrijf weer data van me blijkt te hebben gestolen. Maar er zijn ook dagen waarop ik denk dat er geen fijnere samenleving op aarde bestaat dan de Sierra Leonese. Zoals vandaag bijvoorbeeld.
"This is Africa"
Door: Sicco
Het is vrijdagochtend negen uur. Ik ben door omstandigheden ijsvrij en moet een paar uur tijd doden. Normaliter haal ik op vrijdagmiddag onderweg naar huis vers brood van de bakker. Om negen uur hoef je nog geen nummertje te trekken, dus 9:02 sta ik met mijn heel waldkorn en desembrood al weer buiten. Wat nu? Geconfronteerd met de ongekende luxe van incidentele vrije tijd weet ik even niet wat ik daarmee aanmoet. Mijn volgende afspraak is over 3 uur. Naar huis fietsen van boven in Benoordenhout in Den Haag naar Delft waar sinds een half jaar woon is geen aantrekkelijke optie. Dan heb ik drie kwartier voordat ik weer dezelfde route terug moet afleggen. Een beetje cardio is leuk maar dit word wat teveel van het goede. Zeker in de winterkou. Ik besluit naar het centrum te fietsen en haal mijn ATB van het slot. Onderweg kom ik op ideeën.
De wil om te doden, zo heet mijn roman over kindsoldaten in Sierra Leone. Het boek is af, en zal eind Augustus 2008 in de winkels liggen. Het boek wordt uitgegeven door uitgeverij Athenaeum - Polak & Van Gennep. Hier een voorproefje van de omslag en de achterflaptekst:
Omschrijving
1990. Burgeroorlog in Liberia. De negenjarige Junior kijkt toe hoe Rebel King met één haal van zijn machete het hoofd van Juniors vader afhakt. De rebellen zijn uitzinnig. Terwijl ze krijsen en springen van opwinding moet Juniors moeder voor hen dansen. In haar handen draagt ze het afgehakte hoofd van haar echtgenoot. Junior wordt meegenomen naar de bush, waar hij zijn eerste wapen in de handen gedrukt krijgt.
1996. Burgeroorlog in Sierra Leone. Diep in de bush leidt Junior zijn Zebra Unit van vijftig kindsoldaten door vijandelijke linies. Geroutineerd hakt de nu vijftienjarige Generaal Shed Blood het hoofd van een van zijn gevangenen af. Rustig kauwt hij op het in gin gedrenkte hart terwijl zijn jongens zich te goed doen aan het vlees en de lever. Het bloed bewaart hij voor de volgende ochtend.
2007. De burgeroorlog is al vijf jaar voorbij. Een Nederlandse studente antropologie reist af naar Sierra Leone, met niet meer dan een vaag beeld van het land dat elf jaar lang geteisterd werd door een van de bloedigste burgeroorlogen van deze tijd. Een land dat gebukt gaat onder armoede, en bevolkt wordt door gewelddadige mensen, waarvan velen zich als zesjarige al hadden ontpopt als een gevoelloze moordmachine. Ze komt oog in oog te staan met vele jongens als Junior (inmiddels zesentwintig jaar oud) en probeert in hun levens door te dringen.
Vanaf het moment dat ze besluit naar Sierra Leone te gaan totdat ze weer in Amsterdam is, beschrijft Ginny Mooy haar belevenissen, in een directe en pure stijl die de lezer bij de strot grijpt en toch ook vrolijk stemt. Met Ginny dwalen we door de hoofdstad Freetown, op zoek naar ex-kindsoldaten of naar een openbaar toilet dat nog enigszins bruikbaar is. En we maken mee hoe ze verliefd wordt op het land en op één van zijn ex-kindsoldaten.
Update: Koop De Wil om te Doden online, via Mind to Change, dan gaat de opbrengst volledig naar voormalig kindsodlaten in Sierra Leone.
|
|
|
|
|